Bir insan kalbi yalnız bir ormanda dolaşıyor, çevresi tarafından ihmal edilmiş. Sessizliğin bu kolları onu sararken, her atış bir acının müjdecisi gibi gelir. İzolasyon kalpteki sesi duymamızı sağlıyor. Kırık olduğumuz yerlerde, ruhumuzu buluruz. Kalp atışları zamanla ağırlaşır, tıpkı izole olmuş bir gezegenin ışı�